Jego historia sięga roku 1951, kiedy rozpoczęła swoją działalność Wojskowa Akademia Techniczna. W tamtych czasach w skład nowoutworzonej Uczelni wchodziło pięć fakultetów. Jednym z nich był Fakultet Łączności, którego zadaniem było kształcenie studentów w zakresie szeroko rozumianej elektrotechniki, łączności i radiotechniki. W skład Fakultetu Łączności wchodziła m. in. Katedra Radiotechniki Specjalnej, zajmująca się głównie techniką radiolokacyjną. W 1955 roku została ona przekształcona w samodzielny Fakultet Radiolokacji. W tym okresie kończący studia uzyskiwali tytuły inżyniera w specjalnościach: łączność radiowa, łączność przewodowa i radiotechnika specjalna. W roku 1957 w ramach łączenia zespołów dydaktycznych i naukowych pokrewnych specjalności połączono oba te fakultety. Powstała w ten sposób jednostka organizacyjna, która otrzymała pierwotnie nazwę Fakultetu Radiolokacji i Łączności, a od roku 1959 – Wydziału Elektroradiotechnicznego. Pierwszym komendantem – dziekanem Wydziału był płk prof. dr hab. inż. Włodzimierz Dulewicz.

W początkowym okresie istnienia WAT główny wysiłek kadry dydaktycznej ukierunkowany był na tworzenie bazy laboratoryjnej i sprzętowej, doskonalenie programów studiów i organizacji procesu dydaktycznego oraz podnoszenie kwalifikacji nauczycieli akademickich. Od 1957 roku rozpoczęto realizację pięcioletnich studiów magisterskich i czteroletnich studiów inżynierskich. Na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych w związku z rozwojem i modernizacją Wojska Polskiego i coraz powszechniejszym wprowadzaniem na uzbrojenie urządzeń i systemów elektronicznych Wydział musiał stworzyć silną bazę szkoleniową. Kształcił on wtedy inżynierów i magistrów inżynierów w takich specjalnościach jak: łączność radiowa, łączność przewodowa, organizacja łączności (potem systemy łączności), radiotechniczne urządzenia artylerii p-lot, radiotechniczne urządzenia lotnicze oraz morskie, lotnicze urządzenia radionawigacyjne, radiolokacyjne urządzenia wojsk radiotechnicznych, eksploatacja rakiet p-lot, kierowanie rakietami p-lot, osprzęt samolotów, eksploatacja rakiet operacyjno-taktycznych, eksploatacja rakiet lotniczych, maszyny matematyczne, cybernetyka wojskowa. W miarę przekształceń organizacyjnych WAT i tworzenia nowych wydziałów (w 1968 roku powstały Wydział Uzbrojenia Rakietowego i Wydział Cybernetyki) Wydział Elektroradiotechniczny uległ również przeobrażeniom i zaprzestał szkolenia niektórych specjalności.

W roku 1969 Wydział przyjął istniejącą do dziś nazwę Wydziału Elektroniki. W latach 1969-1985 komendantem Wydziału był płk prof. dr hab. inż. Kazimierz Dzięciołowski, późniejszy prorektor WAT ds. naukowych. Wydział, jako jeden z pierwszych w Akademii, przyjął strukturę instytutową (od 1968 roku). W roku 1976 rozpoczęto realizację jednolitych studiów magisterskich na kierunku telekomunikacja w specjalnościach: technika i urządzenia radiolokacyjne, rozpoznanie i przeciwdziałanie radiowe, urządzenia radiotechniczne samolotów i śmigłowców, budowa i eksploatacja systemów łączności, oraz na kierunku elektronika w specjalności urządzenia optoelektroniczne. W latach osiemdziesiątych wprowadzono studia magisterskie dla absolwentów Wyższych Szkół Oficerskich.

W latach 1985-1993 obowiązki komendanta Wydziału sprawował gen. bryg. prof. dr hab. inż. Bogusław Smólski, który następnie został powołany na stanowisko dyrektora Departamentu Rozwoju i Wdrożeń MON, a w późniejszym okresie był doradcą Ministra Obrony Narodowej. W chwili obecnej zajmuje stanowisko Komendanta-Rektora Wojskowej Akademii Technicznej.

W latach 1993-1996 komendantem-dziekanem Wydziału był płk prof. dr hab. inż. Marek Amanowicz, który następnie objął stanowisko zastępcy komendanta WAT ds. naukowych.

Od roku 1994 powrócono do realizacji czteroletnich studiów inżynierskich i pięcioletnich studiów magisterskich. Było to związane z reorganizacją szkolnictwa wojskowego. Wydział przejął wtedy zadania rozwiązywanej Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Łączności i Wyższej Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej. W strukturze Wydziału powstała jednostka zamiejscowa – Katedra Eksploatacji Systemów Radiotechnicznych w Jeleniej Górze. Wydział zacieśnił współpracę w zakresie praktycznego szkolenia specjalistów z Centrum Szkolenia Łączności w Zegrzu oraz z Centrum Szkolenia Radiotechnicznego w Jeleniej Górze.

Od 6 grudnia 1996 r. komendantem-dziekanem Wydziału został płk dr hab. inż. Grzegorz Różański – profesor nadzwyczajny WAT. Wydział prowadzi studia inżynierskie i magisterskie, podyplomowe i doktoranckie na kierunku elektronika i telekomunikacja w 33 profilach dyplomowania w specjalnościach: łączność, radiolokacja, systemy radioelektroniczne, metrologia i optoelektronika. Do tej pory na studia dzienne przyjmowani byli wyłącznie kandydaci na żołnierzy zawodowych i żołnierze zawodowi na zapotrzebowanie Ministerstwa Obrony Narodowej, a na studia zaoczne, podyplomowe i doktoranckie żołnierze zawodowi WP oraz funkcjonariusze i pracownicy MSWiA. W związku z restrukturyzacją polskich Sił Zbrojnych i zmniejszonym zapotrzebowaniem na absolwentów w mundurach, Wojskowa Akademia Techniczna rozpoczęła stopniową transformację w nowoczesny, wojskowo-cywilny uniwersytet techniczny. Spowodowało to również istotne zmiany w składzie studentów Wydziału. Od 1998 roku uruchomiono studia podyplomowe i kursy specjalistyczne dla osób cywilnych, głównie dla pracowników Telekomunikacji Polskiej. W 1999 roku rozpoczęto realizację studiów zaocznych, a w 2002 roku również studiów dziennych dla szerokiej rzeszy studentów cywilnych.

W związku z kolejnym etapem restrukturyzacji polskich Sił Zbrojnych oraz modernizacji szkolnictwa wojskowego z dniem 1 stycznia 2003 r. Wydział utracił charakter wojskowy i przyjął zasady funkcjonowania podobne do obowiązujących w wydziałach krajowych politechnik cywilnych. Dotychczasowi wojskowi nauczyciele akademiccy w większości przeszli do rezerwy i kontynuują pracę naukowo-dydaktyczną w jednostkach organizacyjnych Wydziału. W ten sposób Wydział zachował w całości swe bogate doświadczenie oraz bazę laboratoryjną i wyposażenie. Zachowując możliwość kontynuowania kształcenia specjalistów dla potrzeb Sił Zbrojnych – w oparciu o kilkuletnie już doświadczenia w pracy ze studentami cywilnymi przygotował unowocześnione programy studiów dla specjalności cywilnych.

Programy studiów mają elastyczną strukturę i spełniają wymagania ustalone przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu, a także przez Europejską Federację Narodowych Stowarzyszeń Inżynierskich (FEANI).

Rada Wydziału Elektroniki posiada uprawnienia do nadawania stopni naukowych w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinach elektronika i telekomunikacja: od roku 1972 – stopnia doktora, a od 1978 również stopnia naukowego doktora habilitowanego. Posiada również uprawnienia do występowania z wnioskiem o nadanie tytułu naukowego profesora.